یا تو یکی، تو چرا خودت رو انقدر گنده و مهم جلوه می‌دی و همیشه می‌گی‌ دنبالمن و می‌خوان من رو بگیرن و از هزارتا کار سیاسی‌ای که کردی حرف می‌زنی و داستان می‌بافی( نهایتا یه کامنت و توییت گذاشتی)

یا حتی تو یکی، تو چرا فکر می‌کنی پول یک لته و دسته‌گل من رو اونقدر تحت تأثیر قرار می‌ده که بابتش به خودت افتخار می‌کنی و غیرمستقیم به روم میاریش؟

چرا فکرمی‌کنی اگر هر کتابی می‌خونی درموردش‌ حرف می‌زنی یعنی یک کرم کتابی و این برات افتخارآمیزه و جارش می‌زنی؟

نمی‌فهممتون. ناخن انگشت کوچیکه‌ی پام هم نیستید و نمی‌فهممتون. مرد ها چشونه؟ ما زن‌ها این همه کار می‌کنیم و خیلی‌هامون از هر انگشتمون ده تا هنر می‌ریزه ولی سر عالم و آدم منتی نذاشتیم، در کنارش مادر، خواهر، فرزند و پارتنر و همسر خوبی هم هستیم!!!! نمی‌فهمم واقعا. 

دیگر راهی برایم نمانده بود. فقط می‌خواستم بروم، نمی‌دانم به کجا، اما باید می‌رفتم. می‌خواستم که رفته باشم. نمی‌شد، جایی را نداشتم. کسی منتظرم نبود، رفتنم ممکن نبود، ماندنم هم همینطور. راهی نمانده بود. نمی‌دانستم چه کار کنم، راهی نمانده بود. باید اشک‌هایم را پاک کنم، اما گریه نکردن هم ممکن نیست؛ چون که راهی نمانده بود.

راهی

نمانده

بود.

من هم خانه‌ای داشتم، روزگاری لیوانی و قوری‌ چای‌ای منتظرم می‌نشستند، حالا هیچ، از دار دنیا تکه پارچه گل‌گلی ای برایم مانده، با گلدوزی عزیزِ از دست رفته‌ام و پاکت نمور سیگاری. پاکت‌های واقعی انتزاعی، پاکت‌های انتزاعی واقعی.

من هم مهاجرت کردم، من هم رفتم. از آن‌جا، به این‌جا. آن‌جا کجا بود؟ این‌جا کجاست؟ آن‌جا های اجباری، این‌جاهای اجباری.

جبر، مهاجرت، اجبار و انتزاع، من و از عزیز‌های از دست‌رفته‌؛ خاطره‌ها، خاطره‌ها!‌ می‌شنوید؟

پی‌نوشت: مهاجرت از بیان به بلاگیکس هم، یک رفتن اجباری بود، اما نه انتزاعی، بل واقعی.